Streaming w abonamencie a prawo odstąpienia: wyrok TSUE C-234/25
Wyrok TSUE C-234/25 wyjaśnia, kiedy streaming w abonamencie jest usługą cyfrową. Sprawdź, jakie to ma konsekwencje dla prawa odstąpienia i zgód przy zakupie.
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-234/25, wydany 9 lipca 2026 r., wyjaśnia, że streaming w abonamencie może być kwalifikowany jako usługa cyfrowa, a nie treść cyfrowa, a od tej kwalifikacji zależy, jakie reguły stosuje się wobec konsumenta.
Czym różni się treść cyfrowa od usługi cyfrowej?
Rozróżnienie wynika z ustawy o prawach konsumenta: definicja treści cyfrowej znajduje się w art. 2 pkt 5, a definicja usługi cyfrowej w art. 2 pkt 5a. W praktyce oznacza to, że nie każdy produkt dostępny w internecie wpada do tej samej kategorii, a dla konsumenta ma to znaczenie przy odstąpieniu od umowy i przy ocenie tego, co faktycznie kupił.
Kiedy streaming w abonamencie należy uznać za usługę cyfrową?
Trybunał wskazał, że decydujący jest dynamiczny charakter oferty, wykraczający poza stabilne, ciągłe udostępnianie treści. Sam fakt, że platforma działa w internecie, nie wystarcza. Kwalifikacja nie zależy również od tego, czy korzystanie jest możliwe wyłącznie online, a pobranie materiałów do oglądania offline nie przesądza o treści cyfrowej.
Różnice dobrze widać w zestawieniu:
| Cecha | Treść cyfrowa | Streaming w abonamencie (usługa cyfrowa) |
|---|---|---|
| Charakter dostępu | Jednorazowe dostarczenie treści | Ciągły dostęp do platformy |
| Prawo do plików | Możliwość posiadania treści | Brak zamkniętego zbioru plików na własność |
| Czas korzystania | Nie wynika z umowy abonamentowej | Dostęp przez określony czas |
| Infrastruktura | Nie dotyczy odpowiedzialności za usługę | Przedsiębiorca odpowiada za serwery, przepustowość i działanie aplikacji |
Warto zauważyć, że platformy oferują coraz więcej funkcji, takich jak wyszukiwanie, rekomendacje, profilowanie, synchronizacja postępu oglądania czy obsługa wielu urządzeń. Im bardziej usługa opiera się na takich mechanizmach, tym trudniej traktować ją jako statyczny produkt.
Jak prawo unijne opisuje usługi cyfrowe?
Dyrektywa 2019/770 z 20 maja 2019 r. w motywie 19 wymienia jako usługi cyfrowe m.in. wideo, audio, hosting, gry w chmurze i media społecznościowe. Z kolei dyrektywa 2019/2161 z 27 listopada 2019 r., w motywie 30, rozróżnia jednorazowe dostarczenie treści od usługi ciągłej. To właśnie to rozróżnienie stanowi punkt odniesienia dla sporu, który rozstrzygał Trybunał.
| Akt prawny | Data | Znaczenie dla streamingu |
|---|---|---|
| Dyrektywa 2019/770 | 20 maja 2019 r. | Wideo i audio wskazane jako usługi cyfrowe (motyw 19) |
| Dyrektywa 2019/2161 | 27 listopada 2019 r. | Odróżnienie jednorazowego dostarczenia od usługi ciągłej (motyw 30) |
Czy pobrany film na telefonie oznacza, że mam go na własność?
Nie. Pobrane materiały mogą być przechowywane na urządzeniu najwyżej 48 godzin i odtworzone jednokrotnie. Taka konstrukcja pokazuje, że nawet funkcja pobierania nie tworzy trwałej kopii, którą konsument mógłby uznać za swoją własność.
Co to oznacza dla Ciebie jako konsumenta?
Jeśli kupujesz abonament streamingowy, zwróć uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, sprawdź, czy oferta obejmuje dostęp do bieżących programów i treści na żądanie, bo to właśnie takie elementy stanowiły przedmiot sporu przed Trybunałem. Po drugie, pamiętaj, że abonament nie daje plików na własność, więc po zakończeniu umowy utracisz dostęp do platformy. Po trzecie, przeczytaj dokładnie zgody wyświetlane przy zakupie. Przedsiębiorca może żądać zgody na rozpoczęcie świadczenia przed upływem 14 dni oraz potwierdzenia utraty prawa odstąpienia. Taka zgoda ma istotne skutki, dlatego przed jej udzieleniem warto ocenić, czy odpowiada ona rzeczywistym potrzebom. Skuteczność takich zapisów zależy od okoliczności konkretnej umowy, więc w razie wątpliwości warto skonsultować się z rzecznikiem konsumentów lub doradcą prawnym.
Na podstawie: Poradnik Przedsiębiorcy. Tekst opracowany redakcyjnie.